Łagodny klimat, liczne piaszczyste plaże, zaskakująco wysoka temperatura wody nawet w miesiącach zimowych oraz najlepsze na świecie pola golfowe sprawiają, że Algarve przez cały rok cieszy się ogromną popularnością wśród turystów. Ten rozreklamowany i najbardziej znany kurort jest jednocześnie najmniej typowym regionem Portugalii. Odrębność tą zdaje się też potwierdzać tytuł "Króla Portugalii i Algarve", który przyjął Sancho I po odzyskaniu Algarve w 1253 r, i który to tytuł przetrwał aż do upadku monarchii w 1910 r. Byli tu Fenicjanie, Rzymianie i wreszcie Maurowie, którzy pozostawili po sobie najtrwalsze ślady, szczególnie w tradycji budowlanej (białe domy o płaskich dachach, z charakterystycznymi tarasami, patiami i pobielonymi kominami ), w gajach pomarańczowych, figowych i migdałowych, oraz w mniejszym stopniu w postaci materialnych zabytków. To od mauretańskiego al-Gharb (zachodnia ziemia) wywodzi się obecna nazwa regionu, stanowiącego ówcześnie najdalej na zachód wysunięte terytorium Maurów.

Açores – archipelag dziewięciu wysp wulkanicznych należących do Portugalii, położony ok. 1500 km od wybrzeży Półwyspu Iberyjskiego. Na przestrzeni 650 km rozciągają się trzy główne grupy wysp (grupa zachodnia: Flores i Corvo, grupa centralna: Faial, Pico, São Jorge, Luz i Terceira, grupa wschodnia: São Miguel i Santa Maria). Charakteryzuje go zróżnicowana rzeźba terenu ze stromymi, skalistymi wybrzeżami i jeziorami kraterowymi. Archipelag jest nadal obszarem aktywnym sejsmicznie.

Beira Litoral to przede wszystkim region Costa de Prata (srebrne wybrzeże), którego piaszczyste plaże ciągną się od Figueira da Foz aż do Porto. Całe wybrzeże stopniowo ulega zagospodarowaniu, chociaż tutejsze plaże z ruchomymi wydmami i pięknym sosnowym lasem, nadal należą do najbardziej dziewiczych w Portugalii. Wioski i miasteczka położone w głebi lądu na żyznych, równinnych terenach przez lata były poddawane niszczacemu działaniu Oceanu Atlantyckigo i wód spływajacyh z gór. Do tej pory rejony te są nawiedzane powodziami, dlatego większość gospodarstw położona jest na wzgórzach. Miasto Aveiro wykorzystało tę sytuację, specjalny system drenowy zabezpiecza je przed powodzią, a w tej chwili podstawowymi artykułami handlowymi są produkowana tu sól i uprawiane wodorosty.

Regiony Estremadura i Ribatejo odgrywały ważną rolę w historii kraju, o czym świadczą liczne zachowane na ich terenie zabytki. Te stosunkowo bogate prowincje otrzymały od Unii Europejskiej znaczną pomoc finansową na restrukturyzację rolnictwa. Na niewielkim obszarze żyznej, pagórkowatej Estremadury znajduje się wiele uroczych miast, poza tym do atrakcji należy wyspa Berlenga oraz wysepka na rzece Tag - Almourol. Piękne, piaszczyste wybrzeże to wspaniałe miejsce na odpoczynek nad oceanem. Jest tu kilka popularnych kurortów (Nazaré, Ericeira), miejscem wartym odwiedzenia jest porośnięte lasem sosnowym wybrzeże Pinhal de Leiria. Z kolei nizinne Ribatejo znane jest głównie z hodowli byków; główną, i chyba jedyną atrakcją tego regionu może być wizyta w jednym z małych miasteczek, gdzie odbywaja się festiwale.

Góry prowincji Beira Alta ("Wysoka") i Beira Baixa ("Niska") stanowią stosunkowo mało znaną część Półwyspu Iberyjskiego i prawdopodobnie najmniej "skażony" turystyką region Portugalii. Większość mieszkańców zajmuje się pasterstwem, ze względu na utrudniające uprawę roli ukształtowanie terenu. Region ten można uznać za najbardziej "portugalski", gdyż będąc przez dość długi czas w izolacji od zewnętrznych wpływów, przez wieki stanowił serce starożytnej Luzytanii. To tutaj iberyjski buntownik Wiriatus po raz ostatni wystąpił przeciw Rzymianom. Z wyższych partii Parque National da Serra Estrela wypływa Mondego - jedyna większa rzeka mająca swoje źródło w granicach kraju, a kończąca bieg w Atlantyku.

Nie zobaczyć Lizbony będąc w Portugalii, to jak nie spojrzeć na wieżę Eiffela odwiedzając Paryż. Lizbona to serce Portugalii, polityczne, kulturalne, handlowe i przemysłowe. Urzeka kolorem, uliczkami, zabytkami i mimo wszystko, prowinjonalizmem...

Region Autonomiczny Madery jest niezależnym politycznie i posiadającym odrębną administrację terytorium portugalskim. Ten archipelag pochodzenia wulkanicznego leży na Oceanie Atlantyckim u północnych wybrzeży Afryki, na północ od Wysp Kanaryjskich. Obejmuje wyspy: Madera (741 km²), Porto Santo (42,5 km²) i kilka mniejszych wysp.

Nadbrzeżna prowincja, leżąca na północ od miasta Porto - rozciąga się pomiędzy rzeką Douro i leżącą na granicy z Hiszpanią rzeką Minho. Tutejszy klimat charakteryzujący się obfitymi opadami deszczu sprawia, że region pełen jest bujnej zieleni, tak rzadko spotykanej w innych regionach Portugalii. Żyzne ziemie znakomicie nadające się pod uprawę przyczyniły się do rozwoju rolnictwa. Jednak fakt, że od dawien dawna ziemia w Minho przekazywana była z pokolenia na pokolenie w obrębie rodziny, spowodował takie rozdrobnienie gruntów, że obecne działki często są zbyt małe by móc się z nich utrzymać. Nie dziwi więc emigracja zarobkowa tutejszej ludności. W tych, którzy tu pozostali silnie zakorzenione są tradycje ludowe. Niemal przez cały rok, w różnych zakątkach regionu odbywają się procesje, zabawy i jarmarki przyciągające rzesze turystów.

Na ukrytym za wyżynną barierą terenie kryje się najuboższy i najmniej znany region Portugalii - Trás-os-Montes (dosł. "za górami") - w którym przetrwały do dziś tradycje i obyczaje prawie całkowicie zanikłe w Europie Zachodniej.
Atrakcje prowincji, za wyjątkiem stolicy regionu - Bragançy i historycznego Chaves, sprowadzają się prawie wyłącznie do wiejskich pejzaży.
Ta dzika kraina, gdzie zimy są zimne i mokre, a lata suche i upalne, dzieli się na dwa rejony: południowy i północny. Na południu, gdzie obszar jest żyzny, uprawia się m. in.: brzoskwinie, pomarańcze i winorośl. I choć oficjalna nazwa tych terenów brzmi Górne Douro, najczęściej stosuje się tu potoczną nazwę Terra Quente ("gorąca ziemia"). Odmienne warunki panują na dzikich i górzystych terenach położonych na północy regionu. Rejon ten zwany Terra Fria ("zimna ziemia") słynie z surowego klimatu i ostrych zim, gdzie jak mówi miejscowe przysłowie, jest dziewięć miesięcy zimy i trzy miesiące piekła. Ciężkie warunki klimatyczne oraz nieurodzajne gleby były przyczyną długoletniego zastoju gospodarczego i dużej emigracji tutejszej ludności.

Magnesem przyciągającym turystów do Trás-os-Montes są przede wszystkim zabytki Bragançy oraz Solar de Mateus - rezydencja widniejąca na etykiecie słynnego wina Mateus Rosé. Lecz tak na prawdę warto tu przyjechać ze względu na warty poznania, zanikający styl życia miejscowej ludności, oraz ze względu na piękno natury, szczególnie na terenie odludnego i sielskiego Parque Natural de Montesinho.

Oto kilka propozycji wycieczek w mniej znane miejsca Portugalii